:{

resmi olarak

derdimin ne olduğunu

açıklamaya karar verdim

az önce emin olduğumdan ötürü

beeeeeeeeen,

acileeeeeeeeeeeeeen,

ONA BAKTIĞIMDA HAYRANLIK DUYACAĞIM

YANINDA BULUNMAKTAN SIKILMAYACAĞIM

YOKLUĞUNDA KOKUSUNU UNUTMAYACAĞIM

HER AN ÖZLEMLE ANACAĞIM

bir ya da daha fazla birey ile etkileşime geçmek istiyorum..

tamam mı

derdim buydu işte

bu kadar basit

kimseyi özlemedim

kimseye güvenmedim

kimseden beklemedim

bunları yaşamak istiyorum

çektiğim acının daha küçük bir yüzdesinin sentetik olmasını,

iç sesimi kahkahalarımla bastırmayı bırakabilmek istiyorum

kendi boğazımı kesmeye ramak kalmışken

başımı kaldırdığımda

vazgeçmeye değecek bir şeylerin varolduğunu görmek

yaşamın anladığım kadar tesadüfi olmadığını

yanıldığım görmek,

YANILDIĞIMI GÖRMEK!

Doğduğu andan beri arkasına baktı

Gerçeği kapatan perdelerin

İstedilerse de çevirmesini başka yöne kafasını

Sinmedi köşelere olsa da yaraları ne kadar derin

Renkleri yaşadı ve

Dillendirdi en güzel şarkıları

İçinden geçtiyse bile notaları

Sundu çevresine rüya gibi dakikaları

Ne var ki farkındaydı artık

Çok geçti geri dönüp olmak için bir aptal

Tüm kelepçeler kırılmıştı artık

Bu eziyet niyeydi varken geçip gitmek,düşüşüne hayret ederken bir aptal!

Sorar Kendisine

aç değilken

doyamamak asla

nasıl bir lanettir hiç düşündünüz mü

bununla yaşamak

nasıldır...

insanı ve eti

ayırt edemediğim günden beri

sandım en başta bu bir tanrı vergisi

anladım zamanla

değilmiş...

ellerim birinin kalbine gidiyor

pek de nazik olmayan bir şekilde

terlerken birileri

dudaklarımın kuruduğunu biliyorum

her ne kadar olsalar da kıpkırmızı

gittikçe soğuduklarını hissediyorum

kapanırken göz kapaklarım

şahit olmamak için kendi sanatımın icrasına

nefesim yavaşlıyor her anla

biliyorum...

ölürken içimdeki her şey yavaşça

yok muşum gibi davranıyorum

parmaklarım uzuyor daha da

ve inceliyor elbette

tırnaklarım keskinleşiyor

dişlerim görünüyor

aklımda

asla yeterli değilken aldığım sıcaklık

aradığım yakınlarda bir vücutta

hamlemi yapıyorum

pek de çabuk olmayan

kısa sürmüyor hiçbir zaman

parçalanıyor birinin ruhu

ve kemiriyorum benliklerini her ucundan

sahip olmaktan hoşlanmayan biri

olsam dahi

hayatımın anlamı olup çıkıyor aniden

bütün bunlar anlamsız görünseler dahi

ötesine geçemiyor etik kuralları

yıkılan bir insanın parçacıkları

etkiliyor beni oldukça derinden

ya da söylüyorum bir yalan daha

etkilerken kendi kendimi

alışkın olduğum gibi yalnızken

yapmaya mahkum olduğum gibi

bıktığım gibi

sıkıldığım gibi

gene de bitiyor birisi daha

tükeniyor karşımda

yanıbaşımda

kuruyup gidiyor farketmeden

sıkışık bir ortamda

acelesi olduğunu fısıldarken zorlukla

izin vermiş görünsem de ben

istesem de kurtaramam onu hapsolduğu yerden

:

:

:

:

:

Başlamadığı gibi

Bitmeyecek de

Sonu gelmeyecek

Varsa da her şeyin bir sonu

Bulamadığı için

Başlangıç noktasını

Kaybettiği için

Hayattaki amacını

Kavuştu ölümsüzlüğe

Akıl erdirilemeyen bir düzlemde

Yokken zaman geçirecek bir oyuncağı elinde

Ne yapacağım ben bu halde diye sorar kendisine!

saniyede bir milyar yılı gördüm

yeni bir adım atana kadar izleyeceğim

ve izleyeceğim

en iyi yaptığım şeylerden biri nasıl olsa

belki de en iyisi

hepsinin arasında

atlamadan önce sindireceğim

güzellikleri

içimde eriteceğim

ve beni yakıp,bir ağacın kökleri gibi derinlere inmelerine

hiç ses etmeyeceğim

uyumadan önce son bir kez

göz gezdireceğim

pürüzsüz tenlerde

ve sıcak titreşimlerinde

nefes alıp veren,orada değilmişçesine

beş litre kanım ruhumu da söküp akmadan kızıl manzaranın üzerine

ilk seferiymiş gibi doyuracağım kendimi

hayranlıkla alkışlayacağım tüm sesleri

en kısığından en gürültülüsüne

hepsi bir orkestranın sözleriymişçesine

bildiğim için uzun zamandır

olmadığını hiçbir şey korkacak

üzülüyordum az zamandır

olmadığı için hiçbir şey koşacak

koşacak ve tüm gücümle sarılacak

bırakmadan hayat denen yanılsamanın eteklerini

kirli tırnaklarım tüm inatlarına rağmen

gülümseyeceğim bir kez daha

tüm varoluşun kucağına

aslında gerçek olmasa da

Soğukmuş Lan

son zamanlarda çok yorulduğumu hissediyorum

sanki parça parça dökülüyorum

ve bunu inkar etmekte inadımı sürdürüyorum

belki de bünyemin kapasitesinin ötesinde görevler yüklüyorum ona

ya da belki sadece yol yorgunluğudur,

bilemiyorum.

yediğim şeyler besleyici olsa da yemek düzenim

zarar görmüş durumda

ne zaman yediğimin farkında bile değilim

sabahları uyanmakta zorluk çekmeye başladım

akşamları ise uyuyamıyorum

belki de uyuyabiliyorumdur

ama kendimi zorluyorumdur

bilemiyorum.

burası öngördüğümden daha farklı bir şekilde soğuk

sabahları dışarı çıktığımda her yeri buz kaplamış olarak buluyorum

havadaki nem olduğu yerde donuyor

kırağı dedikleri olay bu olsa gerek

ne var ki anlatıldığı gibi şirin değil

bazen yerlerde yürümek zorlaşıyor

her yer kayganlaştığı için

çimlere bastığımda çıtırtılar duyuyorum

donmuş çimlerin kırılma sesleri...

gözlerim daha hassas hale geldi

artık güneş gözlüğü olmadan aydınlıkta duramıyorum

gözlerimi açmakta gerçekten zorluk çekiyorum

sabah ve akşam saatleri arasındaki sıcaklık farkı çok fazla

derslerimin geç saatte bittiği günler

odama dönerken üşümekten kaçmak için

sabahları kaşınmayı göze almak zorundayım.

sebze ucuz ama et oldukça pahalı

dilediğim kadar et yemeği yiyemiyorum

özellikle de kırmızı et,

bir aydan uzun zamandır hiç tüketmedim.

drama çalışmalarım sıhhiye'deki bir tiyatro salonuna kaydırıldığından

artık ders çıkışlarında oraya gitmem gerekiyor

bir buçuk saat erken çıkmalıymışız

görüşüne göre istanbuldaki hayat tarzımdan firarım pek de uzun sürmedi eh

ironik...

belki de ben diğer insanların aksine hayatımı ani ve büyük felaketlerle değil de,

sürekli ve en kötü ihtimalle can sıkıcı olan problemlerle yaşıyorumdur

bir takas olarak

çok da şikayetçi olmamalıyım belki de

bilemiyorum.

Can'dan itirafları okudunuz. İyi geceler yaşayan organizmalar.

Zalimler

Bunlar bunlar bunlar böyle

Yaşarlarken kendi hallerinde

İster ister isterlerken

Bir yudum da olsa kaybettikleri saniyelerden

Dilerken dönmeyi kendi çevrelerinde

Değil ama,hatıralarındaki günlere

Bilerken orakları kanlı ellerinde

Sırıtırlar sinsice,kaçıp gidebilenlere

Seyrederler arkalarından

Zalimce bir kikirdemenin eşliğinde

Boğazları kesikse de hiç hırıldamadan

Salınırlar her an ihanetin eşiğinde

Çekemezken izlemeyi

Fırsat bulmuşken özgürce uçup gidenleri

İsterler cenneti yerle bir etmeyi

Dirilirken nefretlerinden,yeniden,gelmeyecek son seferi

Eroin-Kokain-Amfetamin-........

Rüzgar esiyor bir kızın dişlek kıyılarında sabahın ilk ışıklarıyla

Titrek nefesimin dalgaları vuruyor makyajdan görünmeyen yanaklarına

Yaşlanıyor çiziklerle dolu ahşapta ilerleyen aydınlığın her bir ânıyla

Tüm gençliğini inkâr ederken kırık ruhu güzelliği ölüyor yanıbaşımda

Dönüyor palyaçolu duvar kağıtları ve eskiden kalma tüm ihtişamıyla çevremde oda

Evlerine dönerken yakın zamanlı anılar,siniyor tehtidkâr sorular aklıma

Ve savunmasız yakalıyor beni turuncu oklar,kör ederken kaşındırıyor da

Cürret ederim atlarmışçasına karanlık sulara kapıya doğru bir adım atmaya işte tam da bu anda

Haykırırken içimden yardım çağrıları,bilirken duyan bir bedenin olmadığını,çıldırmışça

Açamazken çöl gibi kurak ve çatlak dudaklarımı,sarılmış gerçek bir aşkla tutunmuşçasına

Yanarken her nefeste,emin olamazken kim olduğuma,varamazken bunun ayırdına

Yığıldım uzayıp giden yerlere,uzayıp gidebilecekmişçesine,inanamazken hâlâ bu soğuk tecrübenin hiçbir anına

Ne Güzellikler Halbuki

Umutlar verdi

Sonsuzluğu vadetti

Tükenmeyen bir arzuyu

Gözlerimin önüne serdi

Sanmıştım en azından

Kanmıştım bir tanesine daha,sancılı oyunlarından

Ağırlamıştım hançerlerini sırtımda,

Yapamazken hiçbir şey,akan rüyaları seyretmekten başka

Çömeldim yavaşça

Hayran kaldığımdan,demek isterdim

Uzandım ayaklarına

Bunda bile bir sanat sezdim demek isterdim

Hayallerim az önce tükenmişti ne var ki!

Kalmamıştı çareler affedilmek için!

Kestirmeler tıkanmıştı artık benim için!

Ne güzellikler söz vermişti halbuki...