Nisan 2010

Hollandadaydım! Çamurlu ve dar kanalların içinde bir kamyon lastiğine binmiş,ilerliyordum.Yanımda da bir sarışın vardı ama olmasa da olurdu.Sonra kanalların kesişip birleştiği bir açıklığa geldim ve karaya çıktım.O kadar yükseğe zıplayabiliyordum ki şehirin ötesindeki yeşil çimenli tepesi karlı dağları görebiliyordum.Hatta dağların eteklerinde devasa canlılar vardı,kafa tokuşturan ya da birbirlerine güç gösterisinde bulunan.Sonrasında,yanımdaki sarışının arkadaşlarının evine gittim.Ev sahipleri odadan çıkıp başka bir yere gittiler.Tekbaşıma kaldım.O esnada ortalığı karıştırdım ve aklımdan 'ne şanslı piçler' diye geçirdim.Tabii ki bu cümleyi kurmuş olmak rüyamda bile ''can'ın kişiliği no 375 : kriptomanyak''ın ortaya çıkmasına neden oldu.Dizüstü bilgisayarlarını çalıp bir yerlere doğru yola koyuldum ama neresiydi bilmiyorum.Ardından uyandım zaten.Ama genel olarak .ok güzel bir rüyaydı.Bir önceki gece sarhoşken uyumuş olmamın etkisi olabilir.

Sonuç,ana fikir,tema,ne demek istersen artık:

Bu soruyu yanıtlamak için psikoestetik uzmanı olmak gerekmiyor,daha önce görmediğim bir yerlere gitmem gerek. Oradaki insanlarla kaynaşmam gerek.Dünya insanı olmam gerek :D

Artık Herkes Dokunuyor

Dokunmatik olduk!

Bir gün dokunmadan da halledebileceğimizi düşünüyorum

Kendimden örnek vermeyi ne kadar severim bilirsin

Bak,ben dokunmuyorum

Bakışlarınla müdehale etmek

Zihin gücü değildir de nedir?

Fantezi değil ki bunlar

Günlük hayatta kullanıyorum

Artık herkes fantastik değil mi zaten?

Sen de dokunmadan tuşla

Sen de fantastik ol

Sen de bir tane ol

lol

Yükseklik Korkusu

Yerlerde sürünenlerin hayata bakış açısıdır

Öyle korkarlar ki yokuşlara bile tırmanamazlar

Haliyle bir yere de varamazlar

Ancak aşağılara ve aşağılıklara koşarlar

Bok ve püsürün içinde kaybolurlar

Umutsuzca yüzeydeki pisliği geçen bir ışık ararlar

Ne var ki gözlerini de batık gemilerden ayıramazlar

Durmadan kulaç atsalar da kendileri de batmaktadırlar

Uzun kolları vardır,ve yapışkan parmakları

Zehirlemek için dokunurlar

Felç ederler başındaki haleden aşağısını

Kendilerine bakmazlar,çünkü göreceklerinden korkarlar

Yıldızlara küfrederler

Kıskançlıkları bedenlerindeki bir parazit gibidir

Haketmeseler de tatmin beklerler

Ama bilmezler ki her şeyleri çoktan sindirilmiştir

Zavallılar

Bu blogu burçaktan başkasının okumadığını düşündüğüm zamanlar bir şeyler yazmak daha kolaydı.

Kenarda,köşede,

Sıkışık sokaklarda dolanırlar

Karanlık ve pis kokan

Balkonların altlarında

Günışığından pek bir rahatsız olurlar

Gözleri kafalarının içine dönükken kaybettiği için işlevini

Uzun zaman önce yarattıkları derme çatma dünyalarından

Alamadıkları için geri

Dağları yıkılır ve bulutları alevlenip tükenir

Bir damla suyun değmesiyle kırılgan ciltlerine

Ne var ki yoktur vazgeçmek onlar için

Baştan ve en baştan başlarlar bitmek için yeni bir sonda

Yaşarlar sadece ağlamak ve acımak için kendilerine

Aynaya her baktıklarında suçlamak için evreni

Açık konuşmak gerekirse herkesi,

Hâricen atan her kalbi

Düşleri her kırıldığında parçalarını çiğerler

Kızarmış gözler ve ıslak yanaklarla

Kanasa da solgun dişetleri,devam ederler

Sadece haklı çıkmak için bir gün daha

Bazen seller baştan düzer

Şahsi hapishaneleri olan beyaz çöllerini

Renksiz ve sıkıcı bir yer olan

Buruklaşıp yırtılmış zihinlerini

Yeni hedefler ve boş hayaller

Kendinden gelen eminiyetler ve tek taraflı sözler

Ne var ki bir çarkı koşarak geride bırakamaz en hızlı kobaylar

İşte,bu yüzden onlara deriz ki,zavallılar...

Gene De Mutluyum

Kırmızı dudaklar

Kırmızı yapraklar

Kırmızı dallar

Kırmızı yollar

Kırmızı ayakkabılar

Kırmızı tırnaklar

Kırmızı saçlar

Kırmızı şafaklar

Kırmızı yanaklar

Ve kırmızı...

Sarı güneşi gördüm

Sırıttı yüzüme

Öyle parlak ki alev alıp da söndüm

Dedi ki 'merak etme'

Gri bulutlar yarışıtı

Her biri diğerinin kuyruğunda

Bir an için kendi ayağına takılıp kaldı

Ne var ki korkup kaçtı,bakınca gözlerimdeki karanlığa

Her şey aydınlıktı bir kez daha

Yalandı bütün geceler

Gerçek ise fazla güzeldi saçmak için ortalığa

Bana özeldi ve korudum onu bitene kadar bahaneler için dilimdeki heceler

Mavi damarlar

Mavi gözler

Mavi eldivenler

Mavi çiçekler

Mavi kayalar

Mavi gökler

Mavi rüyalar

Mavi aylar

Mavi dumanlar

Ve mavi...

Sevdim ama istemedim

İstedim ama ihtiyacım yoktu

İhtiyacım vardı ama çekici gelmedi

Çekici geldi ama yırtıcının tekiydi

Yırtıcıydı ama yırtılmıştı yüreği

Yüreği yırtılmıştı ama atıyordu inadına

İnatçıydı ama umutsuzdu

Umutsuzdu ama denemekten vazgeçmiyordu

Vazgeçmiyordu ama unutmuştu amacını

Unutmuştu ama yoktu bir teselliye ihtiyacı

Yoktu bir ihtiyacı

Yoktu bir barınağa ihtiyacı

Yoktu yüzüp de üstüne kuşanacağı

Bir ruha ihtiyacı

Vardı bitmek tükenmek bilmeyen arzuları

Sonsuzdu tokluğu kadar açlığı

Memnuniyeti ise kana susamış bir ağaçtı

Işık görmeyen yerlerde kayaları delip geçerken

Yıldızların huzurunda tüm hayatı kutsardı

Beyaz eller

Beyaz atkılar

Beyaz dişler

Beyaz teller

Beyaz tüller

Beyaz çarşaflar

Beyaz tavanlar

Beyaz tuvaller

Beyaz yalanlar

Ve beyaz...

Soğuktu ellerin evet

İtiraf ediyorum işte

Hepinizin huzurunda söylüyorum,yoktur mükemmelliyet

Pişman olmadım tek seferinde bile

Tutuşurken aklın hayallerle

İzledim alnından kayan tuzlu damlaları

Yaşadım baştan ve baştan,başbaşa kaldım defalarca bu sahnelerle

Reddetmedim anılarını,hele de çıkarıp atmışken süslü peruklarını

Olmadığın kadar güzelsin

Olmadığın kadar özelsin

Benim için varolmadığın kadar benimsin

Benim için kahrolacağım kadar sensin

Alışmak mümkün ama kabullenmek değil,göremediğin üzere

Hayır,kolay değil hissetmek dilimde o tuzlu ıslaklığı

Canımı yakmadığın her anda güldüğümde

Kusurlarını özlemek,görürken ben aynada,makyajı akmış bir soytarıyı

Buralı

Sıcak bir günde zamandan kopuk,yürüyordu bittiyse de yaz çoktan

Kamaşırken gözleri doğan güneşin ışıklarıyla,gece daha yeni başlıyordu

Kırmızı otların arasında yükseldi bir orkestra gibi sayısız canlının şarkısı

Dinlemeyi severdi olmasa da ölümlülerin sahip olduğu türen kulakları

Rüzgarın yalamasıyla çıplak vücudunu,kıkırdadı kısık bir sesle

Ne var ki karşılık buldu coşkusu ve dalgalandı renkler dört bir yanında

Gözyaşları dökülüyordu ama üzgün değildi,unutmuştu artık hissetmeyi

'Tek bildiğim' diye başlayacakken söze sorardı kendisine,ne biliyorsun ki diye

Dert etmezdi boşlukları gene de,olduğu için onlar da bütünün bir parçası

Barışıktı kendisiyle,yaktılarsa da iç organlarını,affetmişti bütün şeytanları

Büyülenirdi hatta ne zaman görse o parlak boynuzlarını

Kutlardı ve dile getirirdi hepsine minnettarlığını

Koşmak istemezdi kaçıracağından kendine aşık bu manzarayı

Güzelliği akıp heba olacağından ruhundaki çatlaklardan,acele etmezdi

Tekbaşınaydı ama yalnız değildi,onu asla terketmeyen kendileriyle başbaşaydı

Sıkıldıysa da bir zamanlar artık anlamıştı ki onlar da sorgulama nedenleri arasındaydı

O kadar güçsüzdü ki fırtınalar içinden esip geçerdi,asla yere eğilmezdi

Düşse de yıldırımlar aklındaki yıldızlara uzandığı ellerine,vazgeçmezdi

Kendini yakanların arasından geçerken soluduğu paslı hava bile

Sonsuza dek sürecekmiş gibi duran gülümsemesini kıramazdı

Savrulduysa da yüzüne jiletler,başını çevirmedi geriye

Aklını gagaladıysa da en sapkın hayaller,dönmedi bir deliye

İnattan değildi,sadece,sadece demediği içindi

Burada olmasa bile,buralı olduğu içindi

Buz Pisti

Mart 2010

Çok güzel kayıyordum ama çok kalabalıktı.Küçük çocuklar vardı ortalıkta dolanan ayakta zor duran. Onlara da çarpıp o momentumla hepsini duvarlara yapıştırıyordum . Aslında çok eğlenceliydi.Sonuçta ben güzel kayıyordum.Öyle ki çok hızlı giderken zıplayıp gene yere inip buzları da her tarafa sıçratarak durmayı bile başarıyordum.Sonra ormanın kenarındaki bir buz pistinde de kaydım ama orada bir fuar vardı ve pist takım elbiseli adamlarla doldu ve renault clio model arabalarla. Ben de bütük o sıkışıklığın içinden kendimi yeşil çimenlere attım .En azından bunu başardım.Gene de tatmin olmuştum o ana kadar ki ilerlememden .Uyandığımda yenilenmiş hissettiğim rüyalarımdandı.

Mart 2010

Dokunduğum insanlar geçit kapıları gibiydi ve onları turuncu sarı karışımı aydınlık bir ışın yumağı olarak görüyordum.Ne var ki vücutlarının ana hatları belirgindi. Birisine dokunduğumda o da benim bir parçama dönüşüyordu ve gittikte artıyorduk büyümese de boyutumuz. Daha parlak ve reaktif bir hale geliyorduk. Başka insanlara dokununca onlar üzerinden bir sıçrama yaşıyorduk ve gene seçenekler vardı ve sarımtrak ışıklar karanlığın içinde. Her zaman bir seçenek vardı gidecek yerler vardı. Çok güzeldi. Hızlıydı,endişesizdi saftı ve karmaşıktı .Sevdim.Uyandığımda fiziksel olarak 60 kilogramlık altın külçe gibi hissetsem de psikolojik olarak onarılmıştım.